haradok.info

Інфармацыйны партал

Сацыяльныя сеткі:

Навіны Гарадка Грамадства

25.07.2020 17:33

245 праглядаў

0 каментароў

Залатыя юбіляры з аграгарадка Пальмінка: стварыць сям’ю нескладана — складана яе захаваць

Для Леаніда Уладзіміравіча і Валянціны Аляксееўны Розавых 2020 г. прынёс новую веху ў іх жыцці. 17 ліпеня муж і жонка адзначылі залатое вяселле, а значыць размянялі шосты дзесятак свайго сямейнага стажу.


У цёплы ліпеньскі дзень мы адправіліся ў аг. Пальмінка на вул. Садовую, дзе пражываюць залатыя юбіляры. Гаспадары добраўпарадкаванага дома з прыгожым кветнікам, пахучым кветкамі, сустрэлі нас гасцінна. Гасцямі ў гэты дзень былі і мясцовыя артысты — супрацоўнікі Пальмінскага СДК. Прыгожая народная песня і словы віншаванняў да слёз расхвалявалі «маладых».
Ад аддзела ЗАГС Гарадоцкага райвыканкама і Пальминскага сельвыканкама ім уручылі падзяку, кветкі, падарунак і пажадалі мужу і жонцы шчасця ў кожным імгненні, праведзеным разам, радасці, здароўя і гонару за дзяцей і ўнукаў.
Вось ужо як пяцьдзесят гадоў, ідуць яны па жыцці разам! Пачуццё захаплення і глыбокай павагі за шматгадовую адданасць і любоў адзін да аднаго заслугоўвае гэтая сямейная пара.
А пазнаёміліся Леанід Уладзіміравіч і Валянціна Аляксееўна ў г. Віцебску, дзе пачыналі сваю працоўную дзейнасць. Валянціна, скончыўшы школу ў Халамер’е, з’ехала працаваць на фабрыку «Сцяг індустрыялізацыі», а Уладзімір быў токарам на абутковай фабрыцы. Яго бацькі з Кіраўскай вобласці пераехалі ў Беларусь. Так, слаўны горад Віцебск звязаў лёсы нашых герояў. Затым сям’я пераехала ў Халамер’е, а з 1981 года яны пачалі жыць у Пальмінцы. Выгадавалі дваіх сыноў — Аляксандра і Сяргея. Жонка працавала ў паляводстве, затым на ферме і далей сацработнікам, а гаспадар дома застаўся верны абранай прафесіі токара. Цяпер Леанід Уладзіміравіч ва ўсім дапамагае жонцы. У вольны час любіць рыбачыць. Гэтым ён захапляецца з маладосці. Валянціна Аляксееўна, акрамя хатняй гаспадаркі, мае сваё хобі — вырошчвае кветкі.

— У былыя гады, — успамінае яна, — з усім спраўляліся. І праца, і дом, і агарод, трымалі дзве каровы, авечак, і стомленасці не ведалі. Тады як-то лёгка было, таму што ўсё рабілі разам, бо трое мужчын у доме было. І жыць лягчэй, калі побач такая надзейная апора. Зараз сілы ўжо не тыя, вялікую гаспадарку трымаць не атрымліваецца, ёсць толькі трусы і куры.
У сямейства Розавых — трое ўнукаў, пра якіх яны не стамляюцца распавядаць. Як абвяшчае народная мудрасць: стварыць сям’ю нескладана — складана яе захаваць. Нашым юбілярам гэта ўдалося, таму што кожны з іх сустрэў менавіта свайго чалавека і родную душу. Як распавёў Леанід Уладзіміравіч, за 50 гадоў шлюбнага жыцця было ўсякае, і рознагалоссі і недастатковае разуменне, але любыя канфлікты ў сям’і заканчваліся, не паспеўшы пачацца.
Напэўна, меў рацыю Леў Таўсты: усе шчаслівыя сем’і — шчаслівы аднолькава.

Алена Краўцова, http://www.garadvest.by/2020/07/zolotye-jubilyary/
Пераклад на родную мову рэдакцыі сайта

Апошнія навіны