haradok.info

Информационный портал

Социальные сети:

Новости Городка Общество

01.09.2016 09:05

1061 просмотр

1 комментарий

Клас для дваіх ... «Рэспубліка» распавяла пра адну з самых маленькіх школ Віцебшчыны — Вархоўскую БШ

З вокнаў класа адкрываецца цудоўны від на невялікае азярцо, акружанае дрэвамі. Вось ужо некалькі гадоў тут жывуць сям’я лебедзяў і некалькі пар качак. Так што ў перапынках паміж рашэннем непаслухмяных задачак з сінуса і косінуса ребятня прама з-за парты любуецца расслабляльным пейзажам.

Сюды ж па традыцыі бегаюць аплакваць першыя двойкі. А бліскучыя гарлачыка ды мора чаротаў становяцца выдатным фонам для фотасесій на 1 верасня і апошні званок. «Р» даведалася, як гэта — вучыцца ў адной з самых маленькіх базавых школ Віцебшчыны.

— Возера з’явілася параўнальна нядаўна, — распавядае дырэктар Варховской базавай школы Гарадоцкага раёна Ніна Мікалаеўна Яфрэмава. — Былы старшыня мясцовага калгаса зрабіў невялікую гаць на рацэ Каменцы. Так і ўтварылася наша славутасць. Дарэчы, адну з самых маленькіх базавых школ рэгіёну таксама можна лічыць славутасцю. Яе гісторыя пачынаецца з 1909 года. Спачатку гэта была платная школа пісьменства, затым — Земскае вучылішча, з 1918-га — адзіная працоўная школа, якая з кожным годам павялічвала колькасць класаў. Старажылы расказваюць: немцы пры адступленні спецыяльна знішчылі яе з артылерыйскай ўстаноўкі. Але пасля вызвалення Беларусі ўстанова адукацыі зноў набыла вучняў. Цяперашні будынак тут ўзвялі крыху больш за паўстагоддзя таму. Заклалі вялікі сад, уладкавалі клумбы і кветнікі — прыгажосць. А яшчэ разбілі уласны агарод, і цяпер хлопцы разам з педагогамі усімі неабходнымі гароднінай самі забяспечваюць сваю школьную сталовую, яшчэ і іншым установам адукацыі прадаюць. Яблыкаў са школьнага саду, напрыклад, хапае да новага года. Цікава, што большая частка жыхароў аграгарадка — яе выпускнікі. Тут вучацца цэлымі сем’ямі і нават дынастыямі.

— Самая маленькая жыхарка у нашым пасёлку, — знаёміць мяне завочна Ніна Яфрэмава, — гэта пяцімесячная Злата. Тата ў яе будаўнік, мама працуе ў жывёлагадоўлі. Злата — пятая ў сям’і. Яе браты Дзіма і Максім ужо ходзяць у нашу школу, яшчэ дваіх дашкольнікаў рыхтуемся прыняць. Базавая школа ў Вархах — адна з самых маленькіх у галіне.

Педагогі пазбягаюць размоваў пра закрыццё або рэарганізацыі ўстановы адукацыі — тэма балючая. Быццам бы 30 вучняў — гэта няшмат. Тым больш калі ў 15 кіламетрах размешчана вялікая сярэдняя агульнаадукацыйная школа, ды і дзве траціны настаўнікаў на ўрокі прыязджаюць з горада. Але для аграгарадка, дзе налічваецца амаль 300 жыхароў, свая школа — гэта гарантыя стабільнасці і надзея на адраджэнне. Тым больш што перспектыва-та праглядаецца — цяпер у Вархах падрастае каля двух дзесяткаў малых. Заўтра яны сядуць за парты. А калі не будзе школы — хіба паедзе моладзь на сяло, хіба змогуць замацавацца тут?

— Асаблівых сакрэтаў у працы па прафарыентацыі ў нас няма, — прызнаецца дырэктар установы. — Але пасля заканчэння 9 класаў нашы выпускнікі ў большасці сваёй паступаюць у Гарадоцкі сельскагаспадарчы каледж, а пасля заканчэння вяртаюцца дадому. Ствараюць свае сем’і, працуюць у мясцовым сельгаспрадпрыемстве. Вось у мінулым годзе прыбылі па размеркаванні Віктар Мізгіроў і Андрэй Аўганаў. Цяпер хлопцы паабяцалі роднай школе дапамагчы з кладкай пліткі. Вярнуцца дадому збіраюцца і выпускнікі будучага года. Іх трое. А самым цікавым гэты навучальны год, па-за сумненняў, стане для пяцікласніка Аляксандра Грыгор’ева. З 1-га класа хлопчык вучыўся ў адзіночку. А ў гэтым годзе ў яго нарэшце-то з’явіцца аднакласніца — Карына Якаўлева. Дзяўчынка займалася ў гарадской школе. Але цяпер па сямейных абставінах перасяляецца да бабулі. Так што Сашка, як прызнаецца сам, вельмі нават рады: можа быць, хоць цяпер настаўнікі будуць пытацца на ўроках не толькі яго аднаго? Прызнаецца: за чатыры гады стаміўся ад гэтак пільнай настаўніцкай апекі.

— Самыя шматлікія ў нас будуць 1-й і 2-й клас — па шэсць чалавек. У 8-м — пяць. Акрамя 5-га класа, усяго два вучня будуць займацца яшчэ і ў 6-м. Там Аляксандр Аўганаў і Вікторыя Васільева разам вучацца яшчэ з сямігадовага ўзросту, — пралічваюць свае «штаты» педагогі.

А ў школьным двары і класах, нягледзячы на ​​тое што канікулы яшчэ працягваюцца, цяпер вельмі нават весела. Вунь хлапчукі ганяюць у футбол, а дзяўчаты круцяць скакалку. У кабінеце, дзе яшчэ пакуль няма ні ранцаў, ні заплечнікаў, ды і дошка даўно не бачыла крэйды, дзеткі дружна працуюць над вырабамі да жнівеньскай педагагічнай канферэнцыі.

Кажуць, гэта ўжо звычайная для невялікага пасёлка з’ява — хлопцы жыць без школы не могуць. Нават летам. Яна — цэнтр сусвету пад назвай Вархі. Дзеці збіраюцца тут, каб проста пагуляць, падзяліцца навінамі. І вядома ж, нагледзець за сваім падсобнай гаспадаркай і кветнікамі.

Ніна Яфрэмава знаёміць будучую першакласніцы Васілісу ПІШЧУЛЁНАК з гісторыяй школы.

— У чэрвені, калі працуе школьны лагер, мы не можам адбіцца ад гарадскіх дзетак, якія прыязджаюць на канікулы да сваякоў. Просяцца да нас, бо тут ім і весялей, і цікавей канікулы праводзіць, — Ніна Мікалаеўна ганарыцца такой папулярнасцю.

— Прыходзіцца ісці на кампраміс. А яшчэ дырэктар гатовая гадзінамі расказваць пра гісторыю школы, яе выпускніках, гімне, які хлопцы злажылі самі. Маленькая школа — своеасаблівы свет. Хатні, утульны, добразычлівы ў адносінах да кожнага вучня. Ці не таму, не дачакаўшыся першага званка, тут ужо днямі знаходзіцца будучая першакласніца Васіліса Пішчулёнак?

Мяркуючы па яе падпаленым вачам і жаданні як мага дакладней паўтарыць дзеянні старэйшых сябровак, спрытна якія працуюць з паперай і нажніцамі, у дзяўчынкі ўжо пачалося новае, захапляльнае жыццё. Сумаваць няма калі.

Цікава, што ўсе школьнікі ў Вархах — прызнаныя аднавяскоўцамі артысты. Такія канцэрты да святаў ставяць — заслухаешся. А яшчэ яны ўдзельнічаюць у завочных міжнародных і рэспубліканскіх алімпіядах, разнастайных конкурсах і наогул растуць дапытлівымі. Такімі, якімі навучыліся быць у гэтых сценах іх бацькі, іх бабулі і дзядулі. І напрыканцы яшчэ адзін цікавы факт: зараз базавую школу ў Вархах ў агульнай складанасці наведваюць дзеці з 17 сем’яў, у тым ліку з 9 шматдзетных. Быць добрымі бацькамі іх таксама калісьці навучылі тут.

Алена Бегунова a_veresk@mail.ru Фота аўтара

У ТЭМУ У новым навучальным годзе ў Віцебскай вобласці сваіх вучняў прымуць 423 школы. Іх стала менш: 22 школы (у асноўным пачатковыя) зачыненыя. Яшчэ 30 — рэарганізаваны. Рашэнне аб закрыцці ўстаноў адукацыі прымалі толькі пасля дэталёвага вывучэння сітуацыі — з улікам перспектывы развіцця населеных пунктаў. У выніку ў Гарадоцкім і Шаркоўшчынскім раёнах у гэтым годзе стала менш на 3 школы, у Мёрскім і Талачынскім — на 2. Па словах начальніка аддзела агульнаадукацыйнай падрыхтоўкі ўпраўлення адукацыі Віцебскага аблвыканкама Алены Багдановіч, у рэгіёне працягвае працаваць звыш 60 школ, дзе колькасць вучняў не перавышае 50 чалавек. У цэлым па вобласці за парты сельскіх школаў 1 верасня сядзе каля 20 тысяч хлопчыкаў і дзяўчынак. Амаль палову з іх на ўрокі будуць дастаўляць з дапамогай спецыяльных аўтобусаў.

http://respublika.sb.by

Последние новости