haradok.info

Информационный портал

Социальные сети:

Новости Городка Экономика

25.02.2017 07:55

850 просмотров

0 комментариев

Перавоз і цяпер там. Чаму кульгае якасць паслуг дзяржаўных перавозчыкаў?

Напэўна, я занадта пераборлівая. Не веру чалавеку, які калісьці падвёў. Не люблю хадзіць у той магазін, дзе аднойчы падманулі. Не буду рабіць прычоску ў майстра, піхнуўшага ў мяне нажніцамі. А вось у камандзіроўкі ўсё роўна ездзіць прыходзіцца. Нягледзячы на горкі вопыт аварый і нядобранадзейных пасажырскіх перавозчыкаў. Карэспандэнтка «Рэспублікі» апавядае пра дыскамфорт паездкі па маршруту Віцебск — Вялікія Лукі да Езярышча і яшчэ двух паездак...

Не, вядома, нельга ўсіх стрыгчы пад адзін капыл. Але і супраціўляцца самому сабе складана, калі табой падспудна кіруе трывожны недавер. Як у тым анэкдоце: лыжкі-то знайшліся, але асадак застаўся ...

І не толькі застаўся, а яшчэ і ўзмацніўся падчас трох маіх апошніх паездак.

Такім чынам, 18 студзеня рана раніцай еду ў гарпасёлак Езярышча Гарадоцкага раёна, каб даведацца, як зімуюць жыхары самага паўночнага рэгіёну краіны. Рэйс міжнародны — Віцебск — Вялікія Лукі. Да пасадачнай платформе віцебскага аўтавакзала пад’яжджае відалы невялічкі аўтобус. Саджуся бліжэй да рухавіка — на вуліцы мароз. Рушылі. Гаманкі кіроўца тут жа пачынае наракаць: яго аўтобус ўчора зламаўся, таму на рэйс сёння не разлічваў. Але вось далі чужую машыну і адправілі. А гэтая машына таксама рамонту вымагае. І наогул, трэба, маўляў, кідаць працу, пакуль бяда ня здарылася. Запчасткі не даюць, праблем — мора ...

На вуліцы — начная цемра, слабы сняжок. Злёгку сонная, у шматслоўе шафёра асабліва не ўнікаю. Рэакцыя спрацоўвае толькі тады, калі разумею: аказваецца, мы адправіліся ў шлях са «сляпой» фарай наперадзе і непрацуючымі габарытамі ззаду. Плюс да ўсяго кіроўца ніяк не можа разабрацца з печкай — шкло замярзае, ён раз-пораз спрабуе «прадзіраць» акенца наперадзе, каб сачыць за дарогай. Мае адчуванні? Як у малокіруемай падводнай лодцы. Шафёр супакойвае: хутка світанак, будзе прасцей. Але пакуль гэтага не здарылася, сяджу як на іголках. Са страхам праводжу вачыма цьмяныя агні сустрэчных машын, мітуслівыя недзе там, за пакрытым тоўстым пластом лёду лабавым шклом. «Спраў-та — правую фару на левы бок перакінуць! — Думаючы, падобна, пра зваротную дарогу, працягвае супакойваць, але ўжо не мяне, а сябе кіроўца. — Ды і даішнікі так рана на дарогу не выходзяць. І ўвечары да Невеля, лічы, будзе яшчэ светла ... А там, глядзіш, і мяжа побач ... »

На шчасце, даехалі без здарэнняў. Калі, вядома, сам тэхнічна няспраўны аўтобус, выпушчаны на міжнародны маршрут, такім не лічыць. Але ж ад выпадковасцяў ніхто не застрахаваны!

Літаральна праз тыдзень, 25 студзеня, адпраўляюся ў Наваполацк. Мікрааўтобус які праходзіць, едзе ў горад нафтаперапрацоўшчыкаў з Оршы. Адразу непрыемна ўразілі «пратаптаныя» сядзення. Адчуванне — як быццам сядзіш на старым-старым ложку з паламанай металічнай сеткай. Для спіны нават здаровага чалавека, вымушанага правесці ў такім стане каля двух гадзін, — сур’ёзнае выпрабаванне. У дадатак да гэтага ў салоне жудасна холадна. Стала стукаць нагой аб нагу, прашу кіроўцы ўключыць печку. Той абяцае: праз пару хвілін ўключу. Чаму гэтага нельга зрабіць адразу, не тлумачыць. Напэўна, ліміт ... Чакаю. Праходзіць не менш за дваццаць хвілін, перш чым з’явілася цёпла. На зваротным шляху вырашаю ехаць больш камфортна і, праігнараваўшы «незгаворлівы» мікрааўтобус (ён таксама ў гэты час вяртаўся назад), ўсаджваюся ў цёплым вагоне дызель-цягніка Полацк — Віцебск.

Мабыць, гэтыя інцыдэнты так і засталіся б у памяці невялікі кляксай, якую ўбачыла папера. Але нядаўна пры 20-градусным марозе я зноў адправілася ў камандзіроўку. У Оршу. Як звычайна, білет ўзяла загадзя. На пасадачнай платформе пасажыраў няшмат — чакаем транспарт разам з незнаёмай дзяўчынай. Падобна на тое, студэнткай. Двойчы горда адбіваем атаку прыватнікаў, якія прапануюць здаць набытыя квіткі і ехаць з імі ў камфортным аўто. Тыя настойваюць: аўтобус ідзе вельмі доўга, яшчэ, маўляў, пашкадуеце. Але мы — ўстойлівыя патрыёты дзяржаўных перавозак. Да таго часу, пакуль па гучнай сувязі не абвяшчаюць: рэйс на Оршу затрымліваецца. Паскакаўшы яшчэ хвілін пяць на марозе, здаёмся: а раптам яго наогул адменяць? І бяжым грэцца ў прыватны «мікрік», дзе ўжо сядзіць каля дзесяці аршанскіх пасажыраў. Яны былі разумнейшыя і, мяркуючы па ўсім, нават з самага пачатку не разглядалі варыянт паездкі на рэгулярным грамадскім транспарце. Напэўна, у іх ужо быў час ў ім расчаравацца ...

У чым соль гэтых разважанняў? Я па-ранейшаму за дзяржаўнага перавозчыка. А вось ён, цікава, за каго?

Алена Бегунова

https://www.sb.by

Последние новости